Kuno: Herstel is leven

Als kind heb ik mijn vader intens gehaat om de sadistische manier waarop hij mij en mijn broertjes en zusjes strafte als wij iets verkeerd hadden gedaan. Ik heb nooit begrepen waarom mijn moeder niet ingreep. Ik zie mezelf nog met mijn broek op mijn enkels in de rij staan, wachtend tot het mijn beurt was om de kleerhanger of de hondenriem op mijn blote billen te voelen. Ik was doodsbang voor deze afranselingen. Mijn vader was oorlogsslachtoffer. De verhalen over 'de oorlog' en zijn gevangenschap om 'politieke redenen' gebruikte ik op school om daaraan enige stoerheid te ontlenen. In werkelijkheid was ik bang voor jongens die sterker waren dan mijzelf - dat waren de meesten - en wist ik niet hoe ik met meisjes moest omgaan. Kortom: ik was een heel bang jongetje.

Op tienjarige leeftijd sloot ik vriendschap met een veel oudere jongen die graag met een mes speelde. Hij was geboren op een eiland waar ze honderd jaar geleden nog koppen snelde. De meeste van mijn schoolgenoten waren bang van hem. Mijn nieuwe 'vriend' leerde mij alles wat hij wist over seks en hoe 'het' werkte. Na school gingen we naar zijn huis en bevredigde ik hem. Door deze 'deal'kreeg ik ineens meer veiligheid op het schoolplein. Niemand zou het immers wagen om deze jongen uit te dagen. Samen liepen we vaak urenlang in het park op zoek naar pornofoto's. Toen ik naar de middelbare school ging, verloren wij elkaar snel uit het oog. Ik had toen twee jaar seksueel misbruik achter de rug, was man geworden en seksverslaafd. De komende 35 jaar zou mijn honger naar seks en pornografie alleen maar groter worden.

Ik ben katholiek opgevoed en was jarenlang misdienaar en koorknaap. Ik was vol vertrouwen in God en bad vaak. Daar kwam abrupt een einde aan toen ik een televisieprogramma zag over de verschrikkingen van de jodenvervolging. Met de lijken van duizenden vergaste joden werd ook mijn geloof in God in het massagraf geschoven.

Tijdens mijn pubertijd was ik te verlegen om contacten met meisjes aan te gaan. Ik masturbeerde veel en voelde me altijd verdrietig. De resultaten op school waren bedroevend slecht. Ik was verdoofd en kon niet denken. Vanaf mijn negentiende, nadat mijn vader was overleden, kwam ik – aanvankelijk heel schuchter – in contact met vrouwen. De meisjes die ik ontmoette waren vaak slachtoffers van emotioneel of seksueel misbruik of beide. Mijn eerste 'verkering' duurde zes weken. Ik ging er volledig in op. Toen zij het uitmaakte, heeft het me een jaar gekost om daar enigszins overheen te komen. In hetzelfde jaar ging ik ook in dienst. Het zal niemand verbazen dat mijn zes weken militaire dienst werd afgesloten met een S5, de hoogste score voor instabiliteit.

Kort daarna – ik was weer naar school gegaan – leerde ik een getrouwde vrouw kennen waarvoor ik als een blok viel. We onderhielden contact door af en toe brieven te schrijven. Ik was smoorverliefd. Toen zij uiteindelijk ging scheiden en samen met haar dochter van vijf en zoontje van twee op zichzelf ging wonen, was ik er al snel bij om haar 'in haar verdriet bij te staan' en mijn obsessieve verliefdheid om te zetten in een romantische relatie. Maar iets klopte er niet. Ik hield mijn contacten met andere vrouwen aan en zij deed hetzelfde met haar nog maar pas herwonnen seksuele vrijheid. Dat leverde veel pijnlijke momenten op. Maar het weerhield ons er niet van om te gaan samenwonen en uiteindelijk samen een kind te krijgen.

Vrij snel na de bevalling van mijn zoon werden de seksuele uitstapjes nog obsessiever dan ze altijd al waren. Ik probeerde nu met praktisch elke vrouw die ik tegenkwam seksueel contact te hebben. Samen met mijn partner speelde ik levensgevaarlijke spelletjes waarbij we onze intimiteit, onze integriteit en onze liefdesrelatie volledig corrumpeerden. Samen zochten we de bevrediging van onze verlangens elders, soms deelden we partners of gaven we onze 'buit' aan elkaar weg. We zaten samen in de waanzin van de ziekte. Het was een kwestie van tijd dat mijn gedrag uit de hand zou lopen. Op een dag betaste ik mijn stiefdochter en haalde ik haar mijn seksverslaving binnen. Met tussenpozen waarop ik mezelf in toom kon houden en perioden dat ik 'troost' zocht bij haar, ging het plegen van ontucht zo'n vijf jaar door. Ik kon er niet mee ophouden. Van slachtoffer van seksueel misbruik was ik dader geworden. Uiteindelijk werd de situatie zo pijnlijk dat ik me aanmeldde voor therapie. Het misbruik stopte. Na twee jaar individuele therapie heb ik nog geprobeerd om via relatietherapie onze waanzinnige relatie en ons desastreuze gezinsleven te veranderen. Het was niet meer mogelijk. Het misbruik was dan wel gestopt, maar ik spendeerde nog een fortuin aan telefoonseks, aan chatten op internet, aan pornografische bladen, films en video's en aan drank – een fles sherry of port was altijd binnen handbereik.

Mijn leven nam een volkomen onverwachte wending toen ik in aanraking kwam met een verlicht mens, een beeldschone vrouw in een lang gewaad die sprak over het ‘Zelf’ en de 'God in mij'. Ik was direct hopeloos verliefd. Dat duurde twee jaar. Ik bezocht de Guru in haar ashram en onderging de initiatierite die de Goddelijke energie in mij zou ontwaken. Ik gaf fortuin uit aan parafenalia, aan bandjes met toespraken en mantra's, aan video's en ik reisde zelfs met mijn zoon en partner 200 kilometer om haar te ontmoeten waarbij ik een kristallen presse-papier ontving. Ik had overal foto's van haar, ik mediteerde en ging naar bijeenkomsten van trouwe volgelingen. Totdat ik op internet een verontrustend bericht las over seksueel misbruik in de ashram. Als een hete aardappel viel de guru voor mijn voeten uit mijn mond. Toen ik een medevolgelinge met mijn ontdekking confronteerde, kreeg ik als reactie: "Dat jij zoiets vindt, zegt meer over jou dan over de waarheid van zo'n bericht." Dat was voor mij genoeg. Ik hield het voor gezien. Hoe verlicht kan een mens zijn?

Ondertussen was er geen verbetering gekomen in de gezinstoestand. Ik kreeg nu te maken met agressie tussen mij en mijn stiefzoon. Er werd onophoudelijk ruzie gemaakt en ik stond machteloos om nog iets van mijn leven te maken. Ik had al een periode van overspannenheid achter de rug, was wel zo langzamerhand uitgepraat bij al die therapeuten en wilde eigenlijk alleen maar rust. Ik moest het moeilijkste besluit in mijn leven nemen: vertrekken met achterlating van mijn zoon of gek worden. Ik ben weggegaan.

In het jaar dat volgde, kon ik langzaam weer enigszins tot mijzelf komen. Na het eerste jaar alleen kreeg ik het voor elkaar om via internet een relatie aan te knopen met een vrouw in het buitenland. Ze stuurde me geld om het vliegtuig te pakken zodat we samen konden zijn. Ze leende me ook een groot bedrag om mijn schulden af te lossen. Ik moet nog steeds een deel van die schuld aan haar terugbetalen. Maar de relatie hield geen stand. Zij werd steeds agressiever en ik steeds verdrietiger. Achteraf gezien denk ik dat ook zij seksverslaafd was. Op nieuwjaarsdag stapte ik huilend in de trein op weg naar huis. Ik was weer alleen.

In de maand november die daaraan voorafging was ik eindelijk opgehouden met roken. Ik rookte zo'n 40 sigaretten per dag. De maanden daarna vocht ik tegen de nicotineverslaving en probeerde ik mijn leven weer enigszins op de rails te krijgen. Ik ging van de ene therapie in de andere en werd me langzaam bewust van mijn enorme verdriet en kwaadheid. Dat was zo'n vier jaar geleden. Over seksverslaving had ik toen overigens nog nooit gehoord.

Inmiddels woon ik weer samen met een vriendin die mij heeft geleerd om me weer voor het leven open te stellen. Maar ergens onder het gras verroerde zich nog iets. Tijdens een van mijn vele zoektochten naar seks op internet – een 'luxe' die ik mij nog dacht te kunnen veroorloven – kwam ik terecht bij de site van de stichting Nationaal Preventie- en Informatiebureau Seksverslaving. Na het invullen van een vragen lijst, volgde al snel de diagnose: seksverslaafd. In al die jaren van intens lijden, heeft geen therapeut mij van het bestaan van deze ziekte op de hoogte gebracht.

Mijn herstel, dat begonnen is op de dag dat ik contact zocht met het NPIBS is gegrondvest op twee pilaren: therapie en het 'Twaalfstappenprogramma voor verslaafden'. Mijn therapeut is zelf een herstellend seksverslaafde en weet dus waar hij over praat. Dit – met name in het begin van de therapie – tot ongenoegen van mijn 'verslaafde ik' die liever in de ontkenning leeft. Maar met een eindeloos geduld en liefde, slagen wij er samen in om stukje bij beetje het verslavingspatroon te ontrafelen, de pijnlijke plekken bloot te leggen en te werken aan een nieuw leven in nuchterheid.

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik de telefoon pakte om hulp te zoeken. Het Twaalfstappenprogramma levert veel op. Ik leer per dag nuchter te blijven en om mijzelf niet te zien als middelpunt van het heelal – door het contact met lotgenoten. Het ontroert me als mensen vertrouwen stellen in mij. Op een onverklaarbare manier weet ik woorden van troost en bemoediging te vinden. Dit helpt mij ook. Ik begin zo langzamerhand een intimiteit met God te ervaren. Het maakt me zachtmoedig. Als ik in paniek raak of bang word, heb ik nu een alternatief: ik kan de telefoon pakken en een medeverslaafde bellen of mijn zorgen delen met mijn Hogere Macht. Ik krijg antwoorden en hierdoor ontwikkel ik een steeds intiemere relatie met mezelf, mijn partner, en mijn medemensen. In de verslaving kreeg ik niks. Het kostte me bijna mijn leven.

Kuno

terug