Fanny, 35, partner van een seksverslaafde
Ik had met hem te doen toen hij zei hoe verdrietig hij vaak was als hij een prostitué had bezocht. Ja, natuurlijk ging hij daar naartoe omdat het lekker was, om spanning kwijt te raken, maar hij zocht meer en dat vond hij daar niet. Maar nu hij mij had ontmoet, wilde hij echt niet meer, hij was nu de veertig gepasseerd en wilde zijn leven veranderen. Toen Sam me dit vertelde, voelde ik een enorme behoefte om hem te knuffelen en hem te steunen. Ik had eindelijk een man gevonden die aan zichzelf wilde werken en die zich bewust was van zijn eigen emoties. Ik vond het heerlijk dat ik daar deelgenoot van kon zijn. Bij mij zou hij in alle rust aan zijn probleem kunnen werken.
Zo keek ik naar Sam's probleem toen ik hem nog maar een week kende. Ik was net gescheiden en ik had Sam ontmoet op de eerste avond dat ik weer eens uit ging. Tussen mijn ex en mij was het emotioneel doodgebloed en ik snakte naar meer diepgang en meer liefde, en daar was Sam met dezelfde verlangens. Ik werd verliefd.
Na een paar maanden, misschien al wel na een paar weken, begon ik te merken dat onze relatie niet zo idyllisch was als ik had gehoopt. Hij was vaak nukkig en ontevreden, hij vertelde vaker dan me lief was hoezeer andere vrouwen hem aantrokken, en hoezeer ik niet binnen zijn ideaalbeeld viel.
We hadden echter ook zoveel fijne dingen samen dat ik zijn gedrag vergoeilijkte: hij had nu eenmaal een probleem en als dat probleem over zou zijn, zouden alleen de fijne dingen overblijven. Ik wilde hem steunen en deed dat met liefde en begrip.
Na negen maanden was hij nog steeds niet naar de prostitués geweest. Het resultaat was dat hij steeds nukkiger werd en met zichzelf geen raad wist. Uiteindelijk beinvloedde dit de sfeer dusdanig dat ik hem bijna smeekte om naar een prostitué te gaan. Hij deed het en het hielp: de spanning was eraf. Ik voelde bijna niets: dat kwartiertje betaalde seks had niets met mij te maken, maar maakte mijn leven wel een stuk dragelijker.
Het was voor hem en mij duidelijk dat hij alleen maar van dit prostitutieprobleem af kon komen als hij hulp zou zoeken, maar dat deed hij niet. Niet nu, tenminste. Hij had een complex aan zakelijke problemen en ik vond het buitengewoon egoistisch van me als ik nu van hem zou eisen dat hij met zichzelf aan de slag zou gaan. Hij leek ook wel wat overspannen. Hij was veel moe. Ik gunde hem rust. Over een paar maanden zou hij alle tijd van de wereld hebben en zou hij hulp zoeken en tot die tijd probeerde ik me niet te veel aan te trekken van zijn escapades.
Ondertussen begon de situatie bij mij zijn tol te eisen.Zijn seksuele behoefte aan mij nam met de week af en zijn behoefte aan andere vrouwen werd steeds manifester. 'Waarom zeg je hem niet gewoon gedag', vroeg mijn hartsvriendin. Maar ik wilde daar niet van horen: 'ik kon hem nu niet in de steek laten' en 'we waren nu toch al zo ver gekomen'.
Ik besefte wel dat er iets moest gebeuren. Ik ben gaan zoeken naar informatie over mannen als Sam. Op internet kwam ik de site tegen van Stichting NPIBS over seksverslaving. Toen Sam 's avonds de vragenlijst op de site invulde en de informatie over seksverslaving las, was hij bijna opgetogen. Het seksuele en emotionele gedrag van Sam paste precies op het gedragsprofiel van de seksverslaafde.
Het klinkt wellicht raar dat je opgetogen kan zijn over de ontdekking dat je seksverslaafd bent, maar als je al jarenlang met jezelf overhoopt ligt en niet weet wat je ermee aan moet, dan is het heerlijk om te zien dat je niet de enige bent en dat alle gedragingen waar je vraagtekens bij zette in een ziektebeeld passen waar ook nog eens een remedie tegen is.
Na een paar weken toen Sam de ontdekking een beetje had verwerkt, hebben we een gesprek voor Sam aangevraagd bij de stichting. Ik ging mee. Tot mijn grote verbazing en ook wel tot mijn ergernis, werd de focus halverwege het gesprek verlegd van hem naar mij. De vraag was of ik me weleens had afgevraagd of ik gezond gedrag had vertoond in de hele situatie. Had ik goed voor mezelf gezorgd? Waarom had ik na een mislukt huwelijk genoegen genomen met deze emotioneel onbeschikbare man, had ik niet beter verdiend?
Je hoeft geen psycholoog te zijn om te constateren dat mijn opstelling in mijn relatie met Sam niet helemaal gezond is en waarschijnlijk had ik dat ook geconcludeerd als dit verhaal het verhaal van iemand anders was geweest. Maar omdat het mijn leven betreft, stond ik niet open voor zo'n conclusie. Ik had m'n redenen om te handelen zoals ik gehandeld had, want bij mij lag het anders of in ieder geval veel genuanceerder.
Het heeft bij mij enige weken geduurd voordat ik enig besef kreeg van mijn probleem en van de allesomvattendheid ervan. Ik loop al bijna twintig jaar bij hulpverleners met allerlei klachten. Nu ik meer zicht krijg op mijn probleem, zie ik opeens dat dit de rode draad vormt van de problemen die ik mijn leven gehad heb.
Ik ben love-addicted, relatieverslaafd, een co-addict. Ik stel mijn leven in het teken van een ander. Geen liefdevolle ander, maar een ander die emotioneel onbeschikbaar is. Ik word verliefd op mannen die onbereikbaar lijken en denk ze voor me te winnen met liefde en aandacht. Ik heb dromen over hoe de relatie mijn leven gelukkig zal maken. Het enige wat daarvoor hoeft te gebeuren is dat hij verandert. En bij die verandering zal ik hem helpen.
Het welzijn van de ander stel ik boven het welzijn van mezelf. Niet uit masochisme, maar met het oog op mijn eigen geluk. Ondertussen komt er een mechanisme op gang waarin ik veel investeer in de relatie, keer op keer teleurgesteld wordt en als een rechtgeaarde junk weer meer investeer in de relatie om zo toch het beoogde geluk te krijgen.
De manier waarop ik in mijn relatie met Sam stond, was de manier waarop een relatieverslaafde vrouw dat doet. Dit besef was pijnlijk en ook vernederend. Onze relatie is erdoor veranderd. Niet langer de heilige hulpverlener versus de patient, maar twee patienten. Het heeft onze relatie gelijkwaardiger gemaakt.
Er verandert nu zoveel dat we niet te veel willen stil staan over onze toekomst. We nemen het leven per dag en vinden het prettig om ons leven te delen zolang dat voor beiden dragelijk blijft. We zijn allebei bezig met ons eigen herstelprogramma en doen dat op onze eigen manier. Onze focus is op ons eigen herstel en niet op het behoud van de relatie, maar mocht de relatie ons beider herstel overleven dan kan ik me geen betere levenspartner bedenken dan Sam.
terug