Bart, 32 jaar, getrouwd en 1 kind
Die keer (zo'n 2 jaar geleden) dat ik op internet de site ontdekte over seksverslaving van Stichting Nationaal Preventie en Informatie Bureau Seksverslaving (SNPIBS) was voor mij een ommekeer in mijn leven. Niet dat ik direkt van mijn verslaving af was. Ik ben nog steeds verslaafd maar er veranderde op dat moment toch al veel.
Allereerst was het voor mij een prettig gevoel om te weten dat ik niet de enige in de wereld was, die met seksverslaving te kampen had. Ik had me tot die tijd erg alleen en geïsoleerd gevoeld door mijn problematiek. Zelfs de psychologen, die ik gehad had, waren onbekend met dit fenomeen en konden me niet goed verder helpen.
En nu was er opeens een site voor mensen zoals ik. Ik herkende me helemaal in de informatie die de site van de stichting me bood. En dan bedoel ik niet alleen het hele scala van aktiviteiten, die de verslaving omvatten maar ook de gevoelens die daar bij behoren. Gevoelens van machteloosheid omdat ik geen kans zag om ermee te stoppen. Gevoelens van minachting van mijzelf omdat ik walgde van wat ik deed. Gevoelens van hopeloosheid omdat ik niet wist hoe ik er ooit uit zou kunnen komen.
Diezelfde dag heb ik gelijk de vragenlijst ingevuld, op grond waarvan de stichting een diagnose kon maken of ik seksverslaafd kon zijn. Dat het antwoord "ja" was, was voor mij geen verrassing. De hamvraag was wel: "Hoe nu verder?". Ik heb daarna telefonisch kontakt gezocht met het bureau. Ook dit was voor mij een geweldige ervaring. Voor het eerst van mijn leven sprak ik iemand die mijn problemen en gevoelens herkende en erkende.
Ik besprak met de hulpverlener mijn ervaringen en kreeg een aantal opties voor hulp aangeboden. Zo vertelden zij mij dat ik mijn kansen op herstel kon versterken door ook het 12-Stappen programma van de zelfhulpgroep SLAA te volgen. Deze groep ben ik vervolgens ook trouw gaan bezoeken. De eerste keer was best spannend. Wat voor figuren zou ik daar eigenlijk aantreffen? Maar al na mijn eerste bezoek wist ik dat ik daar op mijn plek zat.
Ondertussen had ik mij ziek gemeld op mijn werk en had ik het gevoel dat ik naast deze zelfhulp groep nog professionele therapie nodig had. Door gesprekken met het bureau werd helder dat ik klinische hulp nodig had. Door hun informatie en inzet van ben ik in contact gekomen met een kliniek, die ook seksverslaafde mensen behandeld. Ik ben daar zo'n 10 weken geweest en het heeft me verder op weg geholpen op mijn weg van herstel.
Even voor alle duidelijkheid: Ik ben nog steeds seksverslaafd en heb nog terugvallen ondanks het bureau, de SLAA, het 12-stappenprogramma en de kliniek. Maar dankzij deze drie, heb ik wel gereedschappen in handen gekregen, die ervoor gezorgd hebben dat mijn terugvallen in aantal en diversiteit gigantisch afgenomen zijn.
Mijn zelfrespect is gelukkig weer teruggekomen. Momenteel volg ik ook nog therapie bij een sexuologe. Soms denk ik: "Komt er dan nooit een einde aan?". Aan de andere kant ben ik me ook ervan bewust geworden dat ik 17 jaren lang mijn verslaving heb gevoed en opgebouwd. Het kost dus ook veel tijd en energie om de oude verslavende gewoonten en patronen weer af te breken en gezonde gewoonten en levenspatronen op te bouwen. Daarom is het voor mij belangrijk om de SLAA-meetings te blijven bezoeken.
terug